Het verlichte knooppunt in deze Heelalstructuur wordt een Supercluster genoemd en bevat duizenden sterrenstelsels!! APOD: 16 Juni 2008 - Middenin de Coma Cluster van Melkwegstelsels 

In dit Heelal zijn vanaf het begin vele structuren tot ontwikkeling gekomen. Hierdoor kon ook de structuur van een levensvorm, een zenuwcel en nog later....een hersencel worden gevormd. Deze structuur is ergens kunnen ontstaan op ten minste één van de ontelbare planeten die er nu eenmaal zijn, als verschijnselen van natuurwetten en -krachten. Een planeet is in feite niets anders dan een fysisch bijprodukt na stervorming, zoals elke levensvorm in wezen een produkt is van levensvatbaarheid. 

De structuur van de hersencel én van het heelal vertonen een opvallende symmetrie.

***Een fluctuatie volgt een stroming in ruimte en tijd. Want het begrip symmetrie is niet beperkt tot spiegeling en draaiing alleen, maar kan ook betrekking hebben op schaalvergroting of - verkleining*** 

Het willen begrijpen van de werking van het Heelal is volgens mij te vergelijken met het willen weten wat er in onze eigen hersenen allemaal gebeurt. Al geruime tijd verdiep ik me, op m'n andere website Ontstaan Heelal 

In zenuw- en hersencellen vinden we tussenruimtes. Deze synapsen (of synapsspleten) zijn namelijk miniscule ruimtes in de verbindingen tussen de cellen waardoor signalen kunnen worden overgedragen. Hier worden voornamelijk chemische signalen uitgewisseld.

Tussen de filamenten in de grootschalige heelalstructuur bevinden zich ook tussenruimtes, de zogenoemde superholtes. Zo'n holte staat dus in contact met hun omringende omgeving, die bestaat uit sterren, sterrenstelsels en ijle wolken van o.a. waterstofgas en helium. Licht kan hier als elektrisch signaal vrijelijk doorheen

 Hersencel (vergelijk deze met de heelalstructuur)

De indrukwekkende overeenkomst van beide structuren is dat zowel de hersencel als het verlichte knooppunt van de Supercluster elektrische signalen (=energie) uitzendt. In beide structuren vinden uitwisselingen plaats in golflengtes met frequenties. Elk object in het heelal zendt straling uit, dat op en rond de aarde kan worden opgevangen door telescopen en satellieten.

Zenuwcellen zijn de informatie- en signaalverwerkers van het lichaam. Ze kunnen signalen ontvangen en doorgeven zonder verlies van signaalsterkte. Verder is het opvallend dat de slierten (filamenten) in de heelalstructuur overeenkomen met de vertakkingen van de zenuwcel. De honderden witte puntjes zijn synapsen, plaatsen waar andere zenuwcellen contact gemaakt hebben met deze cel.

"Het netwerk waarin miljarden neuronen met elkaar zijn verbonden, is niet statisch maar voortdurend aan verandering onderhevig. Afhankelijk van de ervaringen en leerprocessen van ieder mens worden verbindingen aangepast. De mogelijkheid tot veranderingen noemen we plasticiteit ofwel aanpassingsvermogen. Neuronen delen zich na de geboorte niet meer en vormen dus geen nieuwe cellen zoals dat bij andere cellen gebeurt. Hun aantal neemt om die reden in de loop van de jaren gestaag af, hoewel de inzichten hierover aan het veranderen zijn.......Vroeger dacht men dat we met een bepaald aantal zenuwcellen worden geboren zonder dat er ook maar eentje bijkomt. Tegenwoordig weten we dat er op latere leeftijd nog nieuwe zenuwcellen bij kunnen komen. Er kunnen als gevolg van leren en training tussen zenuwcellen nieuwe verbindingen gemaakt worden en andere verbindingen worden verstevigd......." Bron:  Natuurinformatie

Een mens heeft naar schatting 100 miljard van deze cellen, waarvan verreweg het grootste deel zich bevindt in het centraal zenuwstelsel: hersenen en ruggemerg.

Een zenuwcel heeft een cellichaam en een aantal lange dunne uitlopers: axonen en dendrieten. Axonen geleiden van de zenuwcel af, dendrieten (meestal) ernaartoe. Axonen zijn relatief lang en dik (ca. 25 micrometer), dendrieten zijn dun en sterk vertakt. (bron afbeelding: Biologielexicon)
De impuls door een zenuw is weliswaar elektrisch van aard, maar vele malen langzamer dan een elektrische puls in een koperen draad. De maximale snelheid ligt tussen de 70 en 120 meter per seconde. De snelheid waarmee het signaal zich voortplant is afhankelijk van de dikte van de myelineschede en de diameter van de zenuw. Bij de langzaamste zenuwvezels ligt de snelheid tussen de 1 en 2 meter per seconde.
De hersenen kunnen werken doordat zenuwcellen met elkaar in verbinding staan: de informatie kan van een axon-uiteinde doorgegeven worden aan een dendriet van de volgende zenuwcel.

  neurotransmitters

De prikkeloverdracht vindt in de meeste gevallen plaats door uitwisseling van chemische stoffen, de zogenaamde neurotransmitters. Een neurotransmitter is een molecuul dat zorgt voor de signaaloverdracht tussen zenuwcellen ('neuronen') in het zenuwstelsel. Veel neurotransmitters zijn afgeleid van aminozuren, bouwstenen van eiwitten (eiwitten zijn lange ketens van aan elkaar gekoppelde aminozuren).  

Over de evolutie van de hersenen vond ik deze les op YouTube 15-2-2011  HERSENEN -9- evolutie

Het kan absoluut geen toeval zijn, dat de ultra kleine hersencellen identiek zijn aan de grootschalige heelalstructuur. Het denkvermogen dat de mens heeft ontwikkeld staat volgens mij in directe verbinding met bepaalde kosmische impulsen en wetmatigheden. Met onze hersenen zijn we ons bewust wie, wat, waar en waarom we zijn. Alles wat we zien, zijn en denken is kunnen ontstaan vanuit 'n kosmologisch proces en vind je ook in alle biologische- en biochemische processen.

Zodra je biomoleculen gaat ontrafelen zie je dat ook deze stoffen hun oorsprong vinden in het binnenste van zware sterren. Voor ieder organisme zijn biomoleculen essentieel om te leven en in leven te blijven. Voorbeelden van biomoleculen zijn eiwitten, vetten en vitamines. Eiwitten bestaan uit ketens van aminozuren (chemische verbindingen). Vetten bevatten de elementen koolstof, waterstof en zuurstof. Ook vitamines zijn chemische verbindingen. Biomoleculen bestaan dus voornamelijk uit koolstof, waterstof, stikstof en zuurstof, ooit in zware sterren gevormd vóórdat ze als 'n supernova uit elkaar spatten! 

Doorsnee van een zware ster, kort voor de uiteindelijke supernova-explosie. In zo'n ster hebben zich door verdergaande kernfusie steeds zwaardere elementen gevormd. Waterstof...Helium...Koolstof...Neon...Zuurstof...Silicium...IJzer. In feite is met zo'n explosie het gehele Periodiek Systeem  de ruimte in geblazen.

   Crab Nebula Supernova Explosion_High Definition - YouTube

  M 1: De Krabnevel Gezien door Hubble

Wilt u reageren op deze site, neem dan gerust contact met me op: hansdaemen@gmail.com