Heelalstructuur

 Hersencel                             

Deze site wordt overgezet naar www.hansdaemen.centerall.com

Het Heelal heeft zelf een eigen structuur ontwikkeld, die vele miljarden jaren later ook kon worden vastgelegd in de structuur van een levensvorm, een zenuwcel en nog later....de hersencel. Deze is ergens kunnen ontstaan op ten minste één van de ontelbare planeten die er nu eenmaal zijn, als verschijnselen van natuurwetten en -krachten. Een planeet is in feite niets anders dan een fysisch bijprodukt na stervorming, zoals elke levensvorm in wezen een produkt is van levensvatbaarheid. 

De structuur van het menselijk bewustzijn, de hersencel, vertoont essentiele raakvlakken en symmetrieën, die gelijk zijn aan de eigenschappen en mechanismen van dit Heelal. Het willen begrijpen van de werking van het Heelal is volgens mij te vergelijken met het willen weten wat er in onze eigen hersenen allemaal gebeurt. Al geruime tijd verdiep ik me, op m'n andere website, in het Ontstaan van het Heelal en onlangs bestudeerde ik de werking van de hersenen. In zowel het immens grote Heelal als in de ultra kleine hersencel vinden signaal-overdrachten plaats.

***Elke levensvorm zendt bepaalde signalen in golflengtes uit die, bij mensen in dit geval, bewust of onbewust, vanuit de hersenen worden aangestuurd en vervolgens door ‘n ander die hier ontvankelijk voor is, weer kunnen worden opgevangen. Ook zijn er voortdurend bepaalde afstemmingen en voorvallen, die doorgaans als "toeval" worden beschreven. Maar in wezen komt het je 'toegevallen': het komt op je weg! In de hersenen vinden voortdurend interne en externe signaaloverdrachten plaats, die vergelijkbaar zijn met ruimtelijke frequenties en fluctuaties***

Het verlichte knooppunt in de Heelalstructuur wordt een Supercluster genoemd en bevat duizenden sterrenstelsels!! APOD: 16 Juni 2008 - Middenin de Coma Cluster van Melkwegstelsels .

De indrukwekkende overeenkomst van beide structuren is dat zowel de hersencel als het verlichte knooppunt van de Supercluster elektrische signalen (=energie) uitzendt. In beide structuren vinden uitwisselingen plaats in golflengtes en frequenties. Elk object in het heelal zendt straling uit, dat op of rond de aarde kan worden opgevangen door telescopen en satellieten. Zenuwcellen zijn de informatie- en signaalverwerkers van het lichaam. Ze kunnen signalen ontvangen en doorgeven zonder verlies van signaalsterkte. Verder is het opvallend dat de slierten (filamenten) in de heelalstructuur overeenkomen met de vertakkingen van de zenuwcel. (Zie afbeelding. De honderden witte puntjes zijn synapsen, plaatsen waar andere zenuwcellen contact gemaakt hebben met deze cel).

Tussen de filamenten in de grootschalige heelalstructuur bevinden zich holtes of superholtes. Zo'n holte ( of "leegte") staat dus in contact met hun omringende omgeving, die bestaat uit sterren, sterrenstelsels en ijle wolken van o.a. waterstofgas en helium. Licht kan hier als elektrisch signaal vrijelijk doorheen.

In zenuw- en hersencellen vinden we ook tussenruimtes. Deze synapsen (of synapsspleten) zijn namelijk miniscule ruimtes in de verbindingen tussen de cellen waardoor signalen kunnen worden overgedragen. Overigens worden hier voornamelijk chemische signalen uitgewisseld.

"Het netwerk waarin miljarden neuronen met elkaar zijn verbonden, is niet statisch maar voortdurend aan verandering onderhevig. Afhankelijk van de ervaringen en leerprocessen van ieder mens worden verbindingen aangepast. De mogelijkheid tot veranderingen noemen we plasticiteit ofwel aanpassingsvermogen. Neuronen delen zich na de geboorte niet meer en vormen dus geen nieuwe cellen zoals dat bij andere cellen gebeurt. Hun aantal neemt om die reden in de loop van de jaren gestaag af, hoewel de inzichten hierover aan het veranderen zijn.......Vroeger dacht men dat we met een bepaald aantal zenuwcellen worden geboren zonder dat er ook maar eentje bijkomt. Tegenwoordig weten we dat er op latere leeftijd nog nieuwe zenuwcellen bij kunnen komen. Er kunnen als gevolg van leren en training tussen zenuwcellen nieuwe verbindingen gemaakt worden en andere verbindingen worden verstevigd......." Bron:  Natuurinformatie

Een mens heeft naar schatting 100 miljard van deze cellen, waarvan verreweg het grootste deel zich bevindt in het centraal zenuwstelsel: hersenen en ruggemerg. Zie ook De electro-biochemie van het gevoel 

Een zenuwcel heeft een cellichaam en een aantal lange dunne uitlopers: axonen en dendrieten. Axonen geleiden van de zenuwcel af, dendrieten (meestal) ernaartoe. Axonen zijn relatief lang en dik (ca. 25 micrometer), dendrieten zijn dun en sterk vertakt. (bron afbeelding: Natuurinformatie)
De impuls door een zenuw is weliswaar elektrisch van aard, maar vele malen langzamer dan een elektrische puls in een koperen draad. De maximale snelheid ligt tussen de 70 en 120 meter per seconde. De snelheid waarmee het signaal zich voortplant is afhankelijk van de dikte van de myelineschede en de diameter van de zenuw. Bij de langzaamste zenuwvezels ligt de snelheid tussen de 1 en 2 meter per seconde.
De hersenen kunnen werken doordat zenuwcellen met elkaar in verbinding staan: de informatie kan van een axon-uiteinde doorgegeven worden aan een dendriet van de volgende zenuwcel. De cellen raken elkaar niet: ze worden gescheiden door een tussenruimte, een synaps of synapsspleet. De prikkeloverdracht vindt in de meeste gevallen plaats door uitwisseling van chemische stoffen, de zogenaamde neurotransmitters. Een neurotransmitter is een molecuul dat zorgt voor de signaaloverdracht tussen zenuwcellen ('neuronen') in het zenuwstelsel. Veel neurotransmitters zijn afgeleid van aminozuren, bouwstenen van eiwitten (eiwitten zijn lange ketens van aan elkaar gekoppelde aminozuren).  

Het kan absoluut geen toeval zijn, dat de ultra kleine hersencellen identiek zijn aan de grootschalige heelalstructuur. Het denkvermogen dat de mens heeft ontwikkeld staat volgens mij in directe verbinding met bepaalde kosmische impulsen en wetmatigheden. Met onze hersenen zijn we ons bewust wie, wat, waar en waarom we zijn en kunnen we te weten komen hoe het heelal werkt vanuit o.a. de 4 natuurkrachten. In volgorde van sterkte zijn dat:

1) de sterke kernkracht, die protonen en neutronen in de atoomkernen bij elkaar houdt. 2) de elektromagnetische kracht, die elektronen aan een atoom bindt. 3) de zwakke kernkracht, die verantwoordelijk is voor allerlei vervalprocessen zoals het radioactief verval oftewel het spontaan veranderen van bepaalde atomen in andere atomen. 4) de zwaartekracht, de zwakste van alle vier is een aantrekkende kracht die twee massa's op elkaar uitoefenen.

Alles wat we zien, zijn en denken is kunnen ontstaan vanuit 'n kosmologisch proces: het heeft er z'n oorsprong. Wij en alles om ons heen, maken deel uit van 'n grootschalige samenhang dat zich heeft kunnen ontwikkelen en heeft kunnen evolueren. Het is volkomen begrijpelijk, dat élk (zelfs minuscuul) onderdeeltje 'n zelfde kosmisch proces (of wetmatigheid) volgt: 'n innerlijke en uiterlijke symmetrie gelijk aan het Heelal zelf. 

***Een fluctuatie, golving of stroming volgend in ruimte en tijd. Want het begrip symmetrie is niet beperkt tot spiegeling en draaiing alleen, maar kan ook betrekking hebben op schaalvergroting of -verkleining en op zowel fysische verschijnselen als op innerlijk/spirituele ontwikkeling van krachten. Met kosmisch bewustzijn bedoel ik al deze bewuste en onbewuste processen. Het is een ware kunst om vertrouwd te raken met de gigantische afstanden in het heelal en het extreem geleidelijk tijdverloop van kosmologische processen*** 

Deze vind je ook terug in de biologische evolutie en alle biochemische processen. Zodra je biomoleculen gaat ontrafelen zie je dat ook deze stoffen hun oorsprong vinden in het binnenste van zware sterren.

Voor ieder organisme zijn biomoleculen essentieel om te leven en in leven te blijven. Voorbeelden van biomoleculen zijn eiwitten, vetten en vitamines. Eiwitten bestaan uit ketens van aminozuren (chemische verbindingen). Vetten bevatten de elementen koolstof, waterstof en zuurstof. Ook vitamines zijn chemische verbindingen. Biomoleculen bestaan dus voornamelijk uit koolstof, waterstof, stikstof en zuurstof, ooit in zware sterren gevormd vóórdat ze als 'n supernova uit elkaar spatten! 

Doorsnee van een zware ster, kort voor de uiteindelijke supernova-explosie. In zo'n ster hebben zich door verdergaande kernfusie steeds zwaardere elementen gevormd. Waterstof...Helium...Koolstof...Neon...Zuurstof...Silicium...IJzer. In feite is met zo'n explosie het gehele Periodiek Systeem  de ruimte in geblazen.

Crab Nebula supernova_high Definition(720p)

   Krabnevel  M 1: De Krabnevel Gezien door Hubble

 Wilt u reageren op deze site, neem dan gerust contact met me op: info@hansdaemen.nl