Deze site is bezig te verhuizen naar www.hansdaemen.centerall.com
Materie met een zeer hoge temperatuur bevindt zich in een bijzondere toestand: de elektronen en kernen bewegen los van elkaar, en vormen een gas van geladen deeltjes. Een dergelijke toestand heet een plasma. Plasma wordt wel de 'vierde toestand van de materie' genoemd, omdat materie bij toenemende temperatuur na de vaste, vloeibare en gasvormige fase in de plasma-fase komt. Plasma is de meest voorkomende toestand in het heelal: de zon en alle sterren bestaan uit plasma (geïoniseerd gas, dwz dat er één of meerdere vrije elektronen aanwezig zijn die niet aan een atoom of molecule gebonden zijn. Deze vrije electronen maken het plasma electrisch geleidend zodat het sterk op elektromagnetische velden reageert)
 plasma  Videobeelden plasma
De zon is ontstaan uit het samenkrimpen van een grote interstellaire gaswolk onder invloed van haar eigen zwaartekracht. De gaswolk bestond voor het grootste deel uit waterstof (H) en helium (He), de meestvoorkomende elementen in het heelal. Door het inkrimpen van de wolk werden temperatuur en dichtheid in het centrum ervan steeds hoger, tot deze zó hoog werden dat er kernfusie mogelijk werd: als waterstofatomen voldoende hevig met mekaar botsen, smelten ze samen om uiteindelijk heliumatomen te vormen. Dit is een proces waarbij veel energie vrijkomt, en deze energie wordt uiteindelijk door de zon uitgestraald onder verschillende vormen van elektromagnetische straling: röntgen (x-ray), ultraviolet licht, zichtbaar licht, infrarood licht, microgolven en radiogolven.
 In de kern van de zon, een dichte plasmabol van zo'n 400.000 km diameter vindt Kernfusie plaats. Waterstof wordt er omgezet in helium, zie tekening kernfusie De omzetting van waterstofkernen (protonen) naar 'n heliumkern wordt proton-proton cyclus genoemd.
De stralings- en convectiezone
De energie die in de kern wordt aangemaakt, verlaat de kern en trekt op zijn weg naar buiten eerst door de stralingszone. Daarin wordt de energie hoofdzakelijk doorgegeven door fotonen, die voortdurend geabsorbeerd en uitgestraald worden: een foton botst op een deeltje en wordt opgenomen, waarop het deeltje in een willekeurige richting een nieuw foton uitzendt, dat op zijn beurt op een ander deeltje botst en weer geabsorbeerd wordt.
Tenslotte komt de energie in de vorm van een foton aan in de convectiezone, de buitenste laag van de zon. Hier wordt de energie hoofdzakelijk door convectiestromen naar het oppervlak gebracht: stromen van heet gas die omhoog gaan terwijl afgekoeld gas weer naar beneden gaat. Hetzelfde effect kan je merken in een pot water die je opwarmt, waarbij stromingen ontstaan in het water. De energie moet dus een hele weg afleggen van de kern tot aan het oppervlak van de zon waar ze uitgestraald wordt. Natuurkundigen hebben berekend dat het ongeveer 100.000 tot 200.000 jaar duurt voor een foton het oppervlak bereikt! (bron: NRG en Sterrenwacht Urania)
Een Virtuele Reis door de Zon | 
